MiHayashi ~* View my profile

[S.Fic KHR] I hate the LOVE song [6927] | Thanks for 12k hits!

posted on 19 Apr 2009 17:57 by mihayashi in Reborn

ในที่สุดบลอกนี้ก็ครบ(เกิน) หมื่นฮิตส์แล้ว!!

 

 

ขอบคุณทุกๆ คนมากค่ะ!!

ไม่ว่าจะเป็นขาประจำ ขาจร หรือแม้แต่ผีบลอก

 

เพราะบลอกนี้ออกจะไร้สาระซะส่วนใหญ่ ไม่นึกว่าจะครบหมื่นฮิตส์ได้!  (ซึ้งนะเนี่ย!)

แล้วต่อไปนี้ก็เป็นของ THX Hits! กันล่ะค่ะ!

ไม่แพล่มมากละ ไปอ่านกันเลยดีกว่า 

Fic KHR เรื่องแรกของมิฮะค่ะ =w=!!

 

 -------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Title : I hate the LOVE song
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Rate : PG - 15

Pairing : (18)27←69  (งงแพร์มั้ยคะ? ลองอ่านดูซิ!)

Genre : Drama , Romance
Notes :
-   มันคือการบ่นและอาการจิตตกของมุ   =A=”
-   มันเกิดจากความหมั่นไส้สับป้าอย่างไม่มีสาเหตุ

Insert song :
-    เกลียดเพลงรัก - Pancake
-    Trust You – Yuna Ito (ED4 Gundam00 2)


 

 

...เพียงดนตรีบรรเลงขึ้นมา อยู่ๆ น้ำตาก็ไหล...

 

นี่ๆ มุคุโร่... ลองฟังเพลงนี้ซิ !”

 

ตัวคุณ...ที่ชอบยุ่งวุ่นวาน

.

.

.

 

 

...เกลียดตัวเองที่พึ่งคิดได้...

 

วันนี้ไม่มีงานล่ะ! ไปเดินเที่ยวในเมืองกันไหม?

 

ตัวคุณ...ที่ไม่ว่าเวลาไหนก็...

.

.

.

 

 

....ในวันที่ไม่มีเธอ...

 

มุคุโร่... นายรำคาญฉันรึเปล่า?

 

แต่ผมก็...ไม่เคยรำคาญการกระทำพวกนั้นเลย

เสียงหวานๆ ที่พูดมานั้น ทำให้ผมมีความสุข

.

.

.

 

 

 

ตัวตนหนึ่งเป็นถึงผืนนภาอันกว้างใหญ่... โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง... เข้มแข็งและเก่งกาจกว่าใคร ทำให้ผมลืมไป.. ว่าคุณนั้นก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง... เป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการความรัก ความเข้าใจ...

.

.

.

 

มุคุโร่~~!!” เสียงหวานดังขึ้นเรียกให้เนตรคมสองสีใต้กรอบแว่นต้องละจากเอกสารภารกิจในมือ ซองกระดาษสีฟ้าอ่อนในมือบางโบกไปมาตามมือเรียวเล็กของสึนะโยชิ

ฉันมีอะไรมาให้ดูล่ะ! มาดูด้วยกันหน่อยซิ!!” สิ้นเสียงเนตรสองสีนั้นก็ตวัดกลับไปอ่านเอกสารต่อ

ก็คงไม่พ้นเรื่องไร้สาระซินะครับมุคุโร่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำให้ร่างบางตรงหน้าทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ.... ท่าทางที่ทำให้ริมฝีปากเรียวหลังเอกสารนั้นขยับยิ้ม

ไม่ไร้สาระซะหน่อย!! มาด้วยกันก่อนซิมุคุโร่... มือเล็กคว้าเข้าที่ข้อมือหนาแล้วออกแรงลากคนที่เอาแต่สนใจงานออกไปนอกห้องทำงานให้ได้

คุณก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือครับว่าผมกำลังทำงานอยู่ ร่างสูงยังคงทำสีหน้าราบเรียบ มือข้างที่ว่างยกขึ้นขยับแว่นของตน แววตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจทำให้ร่างบางถึงกับสะอึก

 

 

...เธอคือคนที่คอยเดินจับมือ

...ฉันมันคือคนที่คอยเอาแต่ผลักไส...

 

 

                มือบางค่อยๆ ปล่อยข้อมือหนาออก ดองตาสีน้ำตาลโกโก้เริ่มรื้นน้ำ... หากแต่เจ้าตัวยังไม่ปาดมันทิ้งไป ใช้ความพยามอย่างมากที่จะหยุดมัน...  อดกลั้นหยาดน้ำตานั้นไว้...

                มุคุโร่...นายรำคาญฉันรึเปล่า? คำถามที่เรียกอาการผงะเล็กน้อยจากร่างสูง หากแต่หยาดน้ำตานั้นกลับบดบัง... ทำให้ไม่ได้รู้สึกถึงอาการผิดปกติของร่างสูง

                ผมยังต้องตอบคำถามนั้นด้วยหรือครับ?รอยยิ้มเหยียดปรากฏบนใบหน้าคม ก่อนจะขยับเอ่ยถ้อยคำที่กรีดย้ำบาดแผลในจิตใจของคนตรงหน้า

                ผมเกลียดคุณ...

 

 

...เธอคือคนที่รักและจริงใจ...

ฉันมันคือคนที่ไม่เคยคิดและไม่เคยดูแล...

 

 

                นั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมควรพูด... ก็รู้ตัวดี... แต่ว่ามันกลับหลุดปากออกไป อาจจะเพราะความเคยชิน...ความเคยชินของผมที่ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลง... ตั้งแต่วันแรกที่ผมได้ผืนนภาของวองโกเล่มาอยู่ในอ้อมกอด ผมก็คิดว่าคุณจะอยู่กับผมตลอดไป...  เชื่อว่าจะเป็นแบบนั้น

.

.

.

 

 

หากแต่นภานั้นไม่ได้โอบอุ้มเพียงแค่สายหมอก

.

.

.

 

 

            หลักจากวันนั้นหลายสัปดาห์มุคุโร่ก็ไม่ได้พบกับร่างบางอีก... ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังหลบหน้าเขาอยู่... เพราะอะไร?? เพราะคำพูดของผมอย่างนั้นหรือ?  ทั้งๆที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมันนักไม่ใช่หรือ? ทุกๆครั้งที่ผมมักจะพลั้งปากพูดออกไปด้วยความเคยชิน... แม้จะเป็นคำพูดแบบไหน คุณก็มันจะยิ้มกลับมาให้เสมอ รอยยิ้มของนภา รอยยิ้มอันแสนอบอุ่น...

 

                ขอบคุณนะครับ..คุณฮิบาริเสียงหวานของนภาอันแสนคุ้นเคย หากแค่กลับฟังดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

                อย่าหักโหมมากล่ะ...สึนะโยชิ เสียงทุ้มกล่าวขณะที่สึนะโยชิยกแก้วชาขึ้นจิบ คำเรียกที่เปลี่ยนจากอดีต... ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนภาและสายหมอกคืออะไร... เพราะเป็นแบบนั้นจึงไม่คิดจะก้าวก่าย ไม่ข้ามขอบเขตที่เรียกว่ารุ่นพี่แต่ถ้าตำแหน่งที่จะยืนเคียงข้างนภานั้นยังว่าอยู่ เขาก็ไม่คิดจะรีรออะไร...

                ค... ครับคุณฮิบาริ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ... เมฆานั้นทั้งอ่อนโยนและแสนอบอุ่น...

 

            ภาพที่ผมเห็นนั่นคืออะไรครับ... รอยยิ้มแบบนั้น...สายตาแบบนั้น... ไม่เคยเป็นของผม ทำไมเมฆาผู้บ้าคลั่งนั้นถึงได้รับมัน!  ยิ่งมีความรู้สึกเจ็บแปลบนี้ ยิ่งทำให้โทสะนั้นลุกโหมขึ้น...

 

                สึนะโยชิคุง!” แค่ได้ยินเสียงนั้น... เสียงของผืนนภา... ร่างกายนี้ก็ไม่สามารถควบคุมได้  ผมกำลังเปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือ...

                อ่ะ.. มุคุโร่...สึนะโยชิเอ่ยเสียงแผ่ว ร่างโปร่งบางในชุดยูกาตะสีฟ้าขยับเข้าหาเมฆา... แววตาที่ผมเห็น.. แววตานั่นไม่ใช่นภา...

                นายมีธุระอะไรเจ้าพืชล้มลุก!” ฮิบาริลุกขึ้นกันผืนนภาที่กำลังสั่นกลัวไว้ด้านหลัง.. นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์

                “…..” มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบแก่เมฆา นัยน์ตาสองสีนั้นจ้องมองแต่ร่างโปร่งบางที่หลบอยู่ด้านหลังเท่านั้น  แววตาสีน้ำตาลโกโก้นั่นกำลังสั่นไหว เหมือนกันคราแรกที่เราได้พบกัน... แววตาของผู้อ่อนแอ

 

                ผมเข้าใจผิดไปหรือ ที่คิดว่าคุณเข้มแข็ง.... คุณคือผืนนภาที่ยิ่งใหญ่... เพราะคุณนั้นเป็นถึงวองโกเล่รุ่นที่สิบ... คุณเข้มแข็งพอทีจะรับทุกอย่าง แค่คำลวงของผมคุณคงไม่ใส่ใจ... นั่นมันเป็นแค่สิ่งที่ผมคิดไปเองอย่างนั้นหรือ!!

 

            จะขย้ำให้ตาย!” ทอนฟาคู่กายถูกหยิบออกมา เสียงของเ